2007/Jan/12

ได้แอบแวะไปอ่านบล็อกของ ZAYA มา...อันที่เป็น Tag น่าอาย 5 เรื่องนั่นแหละ และก็รู้สึกว่า 'น่ารักจัง'....เอาเรื่องจริงมาเปิดเผยได้อย่างเนียนๆดีจริง ชอบๆๆๆ 55555

....อ่านแล้วก็ทำให้นึกไปว่า ตัวเองเคยมีเรื่องทำนองนี้รึเปล่าน๊า...มีชัวร์ๆ แต่เลือกที่จะไม่จำ แหงๆอ่ะ =[]=~!!!

นอกจาก 'เดินเข้าห้องน้ำผู้ชาย' (ล่าสุด) ในเซ็นทรัลแล้ว ก็จำอะไรไม่ค่อยได้แฮะ...อย่างอื่นคงไม่หนักหนาพอจะฮา จะมีก็แต่เรื่องความโง่ของตัวเองที่เสร่อมากมาย และเกือบทำให้สอบตกด้วย เป็นเรื่องนานมาแล้ว(แต่ไม่นานมาก)สมัยที่เรียนปี 4 ที่ธรรมศาสตร์

เรื่องเกี่ยวกับการเรียน....ไม่สิ การสอบ เลยล่ะ --- ----"

เรื่องที่ 1

เนื่องจากวันพรุ่งนี้เป็นวันสอบวิชา PO 272 ที่เป็นประวัติศาสตร์การฑูตยุโรปน่ะ ชั้นก็เลยตั้งใจว่าวันนี้จะอ่านหนังสือ *-* (ได้แล้ว) แต่พอไปคุ้ยๆชีทเล็คเชอร์มาเตรียมอ่าน ก็พบว่าเล็คเชอร์ที่ซีร็อกส์มา หายไปประมาณ 2-3 ครั้ง....คือซีร็อกส์ขาดไปนั่นเอง

ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณบ่ายโมงกว่า เพิ่งตื่นนอน อาบน้ำ กินข้าว ^_^

ชั้นก็เลยโทรไปหาเพื่อนชื่อ วิ ที่เรียนด้วยกัน ว่าจะขอให้มันส่งแฟ็กซ์เล็คเชอร์ที่เหลือมาให้....โทรไปแล้ว ปรากฎว่า อีดอท(ผู้ชาย)เป็นคนรับแทน


น้องแดง - อ้าว ทำไมมิงถึงรับ อีวิล่ะ?

อีดอท - อีวิสอบอยู่ มิงมีอะไร

น้องแดง - อ่าว สอบเหรอ มันสอบวิชาอะไรวะ

อีดอท - PO 272 <--- ก็ตัวนี้แหละ =[]=

น้องแดง - ห๊าาา!!! ไอ้บ้า 272 มันสอบพรุ่งนี้เว้ย <--- ยัง...ยังไม่รู้ตัว --- ----"

อีดอท - พรุ่งนี้ห่าไร อีวิเข้าไปสอบอยู่เนี่ย

น้องแดง - เฮ้ย วิชานี้กุก็เรียนเหมือนกัน สอบพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ?! มิงมั่วเปล่าเนี่ย เอาดีๆเด่ะ

อีดอท - มั่วบ้าไร ก็เนี่ย อีวิเข้าไปสอบอยู่เห็นๆ อ้าว มิงก็เรียนเหมือนกันเหรอ? <--- ไม่เคยเข้าเรียน ---*---

น้องแดง - เออเซ่!!! ก็กุนึกว่าสอบพรุ่งนี้ กุถึงจะโทรมาให้อีวิส่งแฟกซ์เล็คเชอร์มาให้กุเนี่ยยย <--- เริ่มรับรู้ความผิดพลาด

อีดอท - โอ๊ยมิง เค้าสอบกันวันนี้ ใครบอกมิงว่าสอบพรุ่งนี้วะ <--- น้ำเสียงสบายๆ ไม่เดือดร้อน ---- -----" กุเกียดมิง อีดอท

น้องแดง - ไม่รู้ว่ะ...อีxxมั้ง...โว๊ยยยยย นี่อีวิสอบอยู่จริงๆเหรอวะ มิงแน่ใจนะว่าไม่ได้จำวิชาผิด

อีดอท - เออ ใช่ PO 272 ป่ะล่ะ

น้องแดง - เอออรรร

อีดอท - งั้นก็ถูก แล้วนี่มิงทำไรอยู่เนี่ย

น้องแดง - กุเพิ่งตื่น =[]=.....เฮ้ยยยย แล้วกรูทำไงดีเนี่ย โอยยยยย ตายแน่เลยยย *เริ่มกลิ้งไปมาบนเตียง =[]=*

อีดอท - มิงก็รีบมามหา'ลัยสิ รีบมาตอนนี้อาจจะสอบทันนะเว้ย

น้องแดง - กุไปไม่ได้หรอก ไอ่ห่า...หนังสือยังไม่ได้อ่านซักตัว จะให้กุจะเอาอะไรไปสอบวะ มิงไม่เห็นเหรอว่ากุยังจะโทรมาขอเล็คเชอร์อยู่เลยเนี่ย ---- -----"

อีดอท - งั้นก็ซวยไปมิง แล้วมิงจะสอบพรุ่งนี้แต่ยังไม่ได้อ่านหนังสือเนี่ยนะ เชื่อมิงเลย!

น้องแดง - เออ กุก็เป็นงี้มานานและ ปล่อยกุไปเถอะ....เฮ้ออออออออ

*ครวญครางอีกครู่หนึ่ง ถอนหายใจไปมาอีกหน่อย*

น้องแดง - เออๆๆ งั้นกุวางและ ยังไงวันนี้คงหมดสิทธิ์สอบไปแล้ว เดี่ยวค่อยขอใบรับรองแพทย์เอาแล้วกัน บอกว่ากุเป็นไส้ติ่งอักเสบก็ได้ บายๆ

อีดอท - เออๆๆ โชคดี

สรุปงานนี้ สุดท้ายแล้วก็ต้องเอาใบรับรองแพทย์(ของเพื่อนพ่อที่เป็นหมอ ที่เซ็นชื่อทิ้งไว้ให้ใส่อาการตามใจชอบได้เป็นปึ้งๆ =[]=) เขียนว่าเป็นโรคลำไส้อักเสบอะไรซักอย่างไปยืนยัน(ว่ากรูโง่) ขอสอบทีหลังได้......แต่เกรดก็ต้องหารครึ่งตามกฎไป T_T

....ได้เกรด C+ มาเชยชม เคล้าน้ำตา....


* * * * *


อีกเรื่องนึง....งานนี้ โง่พอกันเลย แต่โชคดีกว่าหน่อยตรงที่ยังไม่เลยวัน คือรู้วัน แต่ไม่รู้ว่าสอบเช้า หรือบ่าย --- ----"

วิชา PO 320 ที่เรียนเกี่ยวกับ การเมืองเปรียบเทียบ ซึ่งชั้นไม่เคยเข้าเรียนเลยยยยยยยยย =[]=

ทั้งที่เป็น 1 ในวิชาที่ยากที่สุดในบรรดารัฐศาสตร์ ถือเป็นวิชาปราบเซียน โดยเฉพาะลงกับอาจารย์คนนี้ ที่ถือได้ว่าเป็น 1 ในสุดยอดเซียน คือเด็กคนไหนผ่าน C มาได้ก็ถือว่าเยี่ยมยุทธ์สุดๆแล้ว...เอิ๊กกกก

แต่อาจารย์เค้าสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง ขาดสอนบ่อย และชอบให้กลับไปอ่านหนังสือกันเอง (ฟังจากพี่คนที่เข้าเรียนมา ในวันสุดท้ายที่หน้าด้านไปขอยืมซีร็อกส์เล็คเชอร์ของเค้า =[]=)....เป็นการสอบแบบ Open book เปิดหนังสือได้ เลยไม่ค่อยเครียดเท่าไหร่ (หารู้ไม่ว่า ไอ้แบบนี้ยากกว่าไม่มีหนังสืออีก --- ----")

แต่ปัญหาสำคัญหลังจากได้เล็คเชอร์กลับมาบ้านแล้วก็คือ....สอบพรุ่งนี้แหละ แต่ไม่รู้ว่าเช้าหรือบ่าย จะทำไงดี?

คือวิชานี้เราเรียนคนเดียว เพื่อนๆหนีไปลงกับอาจารย์คนอื่นหมดแล้ว เลยไม่สามารถถามใครได้เลย ไม่รู้ด้วยว่าจะออกแนวไหน ชีท หรือหนังสือที่เพิ่งได้มาวันนี้ก็ยังไม่เคยเปิดดูเลยซักแอะ....เอาไงดีวะ

ตอนนั้นเอง ระหว่างที่จ้องๆ มองๆชีทเล็คเชอร์อย่างหวังว่ามันอาจจะมีเวลาสอบผุดขึ้นมาให้เห็นอย่างเป็นปาฏิหาริย์ได้นั้น เราก็สังเกตเห็นเบอร์โทรศัพท์บ้านเบอร์หนึ่งอยู่ตรงหัวมุมด้ายซ้ายของกระดาษ

'ต้องเป็นเบอร์ของพี่คนนั้นแหงเรยยยย~>_< รอดตายแล้ววว'

ป.ล.แม้แต่ชื่อพี่เค้า ก็ไม่รู้ =[]=.....อนาถจริงชั้น!


ตู๊ดดดด...........ตู๊ดดดดด.........


"ฮัลโหล" ....เป็นเสียงผู้ชายแก่ๆคนหนึ่งรับ น้องแดงชักเริ่มคิดว่า อย่างงี้ต้องคุยลำบากแหง จะบอกไงดีฟะ ---*---

"สวัสดีค่ะ....เอ่อ ไม่ทราบว่าที่นั่นมีคนที่เรียนอยู่ธรรมศาสตร์บ้างมั๊ยคะ เรียนรัฐศาสตร์อ่ะค่ะ" <--- ก็กรูไม่รู้ชื่อเค้านี่~~~T_T

"หือ......คุณมีธุระอะไร...."

เอาและ ทำไมฟังดูเหมือนกรูเป็นคนร้ายเลยล่ะ =[]=...หนูเปล่าน๊าาาาา โฮกกกกกกกก TAT

"คือหนูเป็นนักศึกษาธรรมศาสตร์อ่ะค่ะ เรียนคณะเดียวกับพี่เค้า พอดีว่าจะโทรมาถามเรื่องสอบพรุ่งนี้อ่ะค่ะ" เค้าฟังแล้วคงงงว่า แล้วคุณไม่รู้จักชื่อเค้ารึไงน่ะ ---*--- ฉึกก!!

"คุณอยู่ปีอะไร"

"อ๋อ ปี3ค่ะ"

"แล้วคุณจะสอบวิชาอะไร พรุ่งนี้ใช่มั๊ย" <--- ชักรู้สึกแปลกๆ แต่นาทีนั้นไม่มีอารมณ์จะคิดอะไรอีกแล้ว

"สอบวิชา PO 320 ค่ะ"

"....นี่ผม อาจารย์ระดม นะ...." <--- ถึงกรูไม่ได้เข้าเรียน แต่ก็รู้จัก(ดี)ชื่ออาจารย์น๊ะ~!!! =[]=ว๊ากกกกกกกกกกกกกก นี่ชั้นทำอะไรลงป๊ายยยย

"เอ่อ...อาจารย์เหรอคะ สวัสดีค่ะอาจารย์....ขอโทษนะคะที่โทรมารบกวนอาจารย์ หนูไม่ทราบว่าเป็นเบอร์อาจารย์เลยค่ะ คือหนูเจอเบอร์โทรศัพท์อยู่บนชีทเล็คเชอร์ของรุ่นพี่ ก็นึกว่าเป็นของเค้าน่ะค่ะ..." <--- เข่าอ่อนมากมาย แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น หน้าซีด เหงื่อตก T_T

"เหรอ ชีทของใครน่ะ"

"คือ...หนูไม่ทราบชื่ออ่ะค่ะ ตัวเล็กๆ ผิดวคล้ำหน่อยๆ"

"อ่อ...บลาบลาบลา..." <--- สรุปว่าพี่เค้าเป็นคนที่สนิทกับอาจารย์ ---*--- ซวยไปเรยกรู แล้วอย่างงี้จะทำไงต่อล่ะเนี่ย

"แล้วคุณจะถามอะไรเค้า"

"เอ่อ....คือหนูอยากทราบว่าข้อสอบคราวนี้อาจารย์จะออกตั้งแต่ก่อนมิดเทอมด้วยรึเปล่าคะ หรือว่าออกแค่หลังมิดเทอมอย่างเดียว หนูอ่านตั้งแต่ที่อาจารย์สอนหลังมิเทอมหมดแล้ว แต่ไม่แน่ใจว่าจะต้องเน้นที่ก่อนมิเเทอมด้วยรึเปล่า..." <--- ตอแหรไปอย่างลื่นไหลสุดขีด จนตัวเองยังตกใจ =[]=!!

ที่จริงแล้วสอบกี่โมงกุยังไม่รู้เล้ยยยย T_T แล้วจะไปถามได้ไงล่ะเนี่ยคำถามแบบนั้น 'เอ่อ อาจารย์คะ พรุ่งนี้สอบเช้าหรือบ่ายคะ'....เห็นเกรดตั้งแต่ยังไม่เข้าสอบเลยเด่ะถ้าถามแบบนั้นอ่ะ!

"อ๋อ...ไม่ต้องเน้นมากหรอก คุณก็เน้นช่วงหลังมิดเทอมไปแล้วกัน ก่อนหน้านั้นก็อ่านไปบ้าง แต่อ.จะไม่เน้นมาก"

"อื๋ออออ...แล้วอาจารย์จะเน้นพวกหนังสือข้างนอกเยอะมั๊ยคะ หรือว่าแค่ในเล็คเชอร์ก็พอแล้ว" <--- ยัง ยังจะ --- ----"

"ก็ปนๆกันไปอ่ะนะ คุรก็ดูตามหัวข้อแล้วก็เลือกอ่านที่มันตรงกัน"

"ขอบคุณมากค่ะอาจารย์ งั้นหนูไม่รบกวนอาจารย์แล้วนะคะ"

"ไม่เป็นไร ขอให้โชคดี"


....วางหูไปด้วยใจที่เต้นระรัว T_T แล้วกรูก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าตกลงมันสอบกี่โมง.....


หลังจากเริ่มปลงๆแล้ว คิดว่าไปมันแต่เช้าเลยก็ได้วะ กันพลาด....พอปลงแล้วเราก็เริ่มหยิบชีทพี่เค้ามาเปิดผ่านๆดูว่าตัวหนังสือ(ที่จะไม่อ่านอยู่ดี)หนา
แน่นแค่ไหน พลันสายตาก็มาสะดุดกับตัวหนังสือเส้นหนาๆ(ที่คงจะใช้เมจิคเขียน)อยู่ตรงที่ว่างสีขาวด้านล่างของหน้าหลังสุดว่า

สอบ 9.00 วันที่ xx/xx/xx

วันพรุ่งนี้...และเวลาที่เราต้องการหาอยู่ =[]=~!!!!


แล้วกรูจะโง่โทรไปหาอาจารยทำไมเนี่ยยยย T_T

ความโง่ครั้งนี้สอนให้รู้ว่า ---> ถ้าเพียงแต่คุณจะลองเปิดอ่านหนังสือซักนิดดดดดส์


--- เอเมน ---

2007/Jan/04

ทัวร์วัดพระแก้วปีใหม่ 2007 after bombs~!!

เราพา family ไปสักการะพระแก้วมรกตมา เพราะพ่อไปทัวร์สกีที่เกาหลี --- ----" without family...

ถ่ายรูปที่วัดพระแก้วมาเยอะแยะเรยย

(รูปเล็กอาจไม่คมเพราะเซฟจาก photoshop แบบ low quality......low ตามคนถ่ายน่ะ =[]=~!!)

...เบิ่งรูปแน...

และ พระแก้วมรกต "The Emerald Buddha" ในพระอุโบสถ


และทางกลับบ้าน ผ่าน สะพานวงแหวนอุตสาหกรรม...พาดยาวมากกกก



รูปบนสุดกับล่างสุดนี่.....ขับไปถ่ายไป ฮาจริงเรยเรา =[]=


...รูปนี้น้องชายเป็นคนถ่าย...

......

....

..

และหลังจากทัวร์สกีเสร็จสิ้น...Daddy ก็ซื้อหนมกลับมาฝาก...อ๊าาา >0<~!!

ช็อกโกแลตตตต >w<~!!!!!....และหนมอื่นๆอีกมากมาย TAT *น้ำลายไหล*

2006/Dec/31

เมื่อวานตอนเย็น หมาของเรา "ไชโป้ - แพนด้า - ฮันนี่" วิ่งไล่งูเข้าไปในพงหญ้ารกสูงท่วมหัวที่อยู่หลังบ้าน ทั้งที่ปกติก็วิ่งเข้าไปไล่ตัวนู้นตัวนี้อยู่เสมอ ผิดกันแต่ว่าครั้งนี้.......พวกมัน 3 ตัวไม่ได้กลับออกมา

ประมาณทุ่มนึงที่แม่เราเรียกพวกมันมากินข้าว หมาตัวอื่นๆอยู่กันครบขาดแต่ 3 ตัวนั้นที่เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ออกมา...นานผิดสังเกต เราก็เริ่มคิดแล้วว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับพวกมันรึเปล่า

ทั้งเรา แม่ พ่อ น้องคนเล็ก(9 ขวบ) ออกมายืนตะโกนเรียกชื่อพวกมันจนก้องทุ่งหญ้าได้ยินไปถึงอีกฝั่ง แต่ก็ไม่มีแม้แต่เสียงเห่าตอบ ไม่มีเสียงหญ้าแหวกไหวบอกให้รู้ว่าอยู่ที่ไหน ไม่มีเสียงอะไรเลยนอกจากเสียงของเราที่ร้องเรียกหาพวกมัน เรายังคิดว่าพวกมันอาจจะวิ่งเข้าไปลึกมากๆแล้วไม่ได้ยินเสียงพวกเรา หรืออาจจะยังไล่ตัวอะไรอยู่จนยังไม่ยอมกลับออกมา เราพยายามคิดในแง่ดีไว้ว่า เดี๋ยวพวกมันก็คงวิ่งกลับออกมาเองด้วยความเหนื่อยหอบเหมือนทุกๆครั้ง

แม่กับพ่อผลัดกันขับรถออกไปตามหาที่อีกฝั่งของพงหญ้า เผื่อว่าพวกมันจะวิ่งหลุดออกไปที่ถนนเลียบทางด่วนฝั่งนั้นแล้วหลงทางกลับมาไม่ได้....แต่ก็ไม่มีวี่แววพวกมันเลย

ระหว่างที่เราพยายามตะโกนเรียกชื่อพวกมันต่อไป แม่ว่าเหมือนได้ยินเสียงฮันนี่ร้องเบาๆอย่างอ่อนแรงอยู่ไม่ไกลมากนัก แม่บอกว่าฮันนี่ไม่สบายอยู่ก่อนแล้ว เข้าไปแล้วอาจออกมาไม่ได้ เราพยายามเรียกอีกแต่เสียงของฮันนี่ก็หายไป....ตอนนี้ฟ้ามืดสนิทหมดแล้ว ไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก นอกจากตะโกนเรียกชื่อพวกมันทั้ง 3 ตัว เผื่อมันจะได้ยินแล้ววิ่งกลับออกมาหาเรา

...ช่วยกันเรียกอยู่เกือบชั่วโมงก็ต้องยอมแพ้กลับเข้าบ้าน....เราคิดว่ามันอาจตายไปแล้ว ไม่งั้นคงเห่าตอบกลับมา พวกมันอาจจะโดนงูเห่ากัดตาย ไม่งั้นคงกลับออกมาแล้ว.....เราไหว้พระขอให้พวกมันกลับออกมาอย่างปลอดภัย ขอให้ตอนเช้าเราเจอไชโป้นอนอยู่หน้าบ้านกับฮิโดะเหมือนเดิม

แต่ถ้าพวกมันต้องตายจริงๆ....เราขอให้ตายไปอย่างสบาย ไม่ทุกข์ทรมาน


.....................

............


และเช้าวันนี้ เราเดินออกมาจากห้องนอน

แม่บอกว่า...เจอศพไชโป้แล้ว

มองเห็นได้จากหลังบ้าน...ยืนมองเข้าไปในพงหญ้า เห็นเป็นร่างขนสีน้ำตาลนอนอยู่ ส่วนอีก 2 ตัวยังมองไม่เห็น แม่ว่า ยังรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงฮันนี่ครางอยู่เบาๆ แม่คิดว่าฮันนี่คงไม่ได้โดนงูกัดด้วย แต่ไม่สบายแล้วออกมาไม่ได้

ศพไชโป้ที่นอนอยู่ในพงหญ้า เรายังไม่กล้ามองเข้าไป กลัวเห็นแล้วทำใจไม่ได้

สายๆ...แม่ไปตามคนงานให้เข้าพงหญ้าไปตามหาฮันนี่ เผื่อมันยังมีชีวิตอยู่ แล้วคนงานก็พบฮันนี่นอนแผ่วอยู่ใกล้ศพแพนด้า ที่อยู่ห่างจากศพไชโป้ไม่เท่าไหร่

คนงานอุ้มฮันนี่ออกมาบอกว่า ท่าทางคงไม่รอดแล้ว.....ฮันนี่ไม่สบายอยู่ก่อนแล้ว เมื่อคืนนอนหนาวอยู่ข้างนอกทั้งคืนอาการคงแย่ลง มันคงอยู่เป็นเพื่อนแพนด้าที่นอนตายไปแล้วตั้งแต่เมื่อหัวค่ำ นอนเป็นเพื่อนกันทั้งคืน...


พวกมันทั้ง 3 ตัวอยู่ไม่ไกลจากบ้านเราเลย แต่ที่เรียกไปเท่าไหร่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับคงเป็นเพราะพวกมันไม่ได้ยินอีกต่อไปแล้ว.....ไชโป้กับแพนด้าตายไปแล้ว ใกล้ๆตัวบ้านนี้เอง หลังโดนกัด พวกมันคงเดินกลับออกมาไม่ไหว ลมหายใจหยุดไปเสียก่อนจะได้กลับบ้าน.......ส่วนฮันนี่ คงอ่อนแรงเกินกว่าจะตอบกลับมา

ตอนคนงานอุ้มศพไชโป้กับแพนด้าออกมา เราไม่กล้าออกไปดู น้องคนเล็กวิ่งร้องไห้น้ำตาซึมเข้ามาบอกว่า...เลือดมันกลบจมูก กลบปาก น่าสงสาร

...นั่นคงเป็นพิษงู...


เราได้แต่มองดูอยู่จากในบ้าน เห็นน้องชายกำลังพยายามปั๊มหัวใจให้ฮันนี่ น้องบอกว่า ฮันนี่ไม่หายใจแล้ว แต่หัวใจยังเต้นอยู่....แต่ถึงอย่างนั้น ปั๊มหัวใจเท่าไหร่ ฮันนี่ก็ไม่ฟื้นกลับมา จนกระทั่งหัวใจหยุดเต้น ตายตามอีก 2 ตัวนั้นไป

ตอนคนงานเอารถลาก 1 ล้อ เป็นกะบะเล็กๆที่ใช้ใส่ทรายตามสถานที่ก่อสร้างมาใส่ร่างไชโป้กับแพนด้าเตรียมเข็นออกไปฝัง เรามองดูจากในบ้านเห็นด้านหลัง ร่างไชโป้กับแพนด้าเหมือนนอนหมอบเคียงคู่กันพอดีอยู่ในกะบะ รถเข็นสั่นเล็กน้อยตามพื้นที่ขรุขระ เรามองว่า ไชโป้ยังคงมีชีวิต ตัวมันยังคงสั่น มันแค่นอนอยู่เฉยๆ เหมือนที่มันชอบนอนอาบแดดอยู่ตรงบันไดหน้าบ้าน.....เห็นภาพนั้น คิดอย่างนั้น น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้


หมาที่น่ารัก.....ไชโป้ขนยาวสีน้ำตาลทอง ตัวอ้วนอุ้ยอ้ายเหมือนหมีเท็ดดี้ เวลาเรียกไม่ค่อยยอมมา ยกเว้นเวลามีขนม เวลาเรากลับบ้านก็ไม่วิ่งมาต้อนรับ แค่มองเราอยู่เฉยๆเหมือนรับรู้ว่ากลับมาแล้วสินะมันเป็นหมาขี้เกียจที่สุดเท่าที่เคยเลี้ยงมา แต่มันก็ชอบวิ่งเข้ามาในบ้านเผื่อใครจะให้ขนมมันกิน และถึงเราจะไล่มันออกไป ก็ไม่เคยใช้วิธีตีมันเลย ตีมันไม่ลง เพราะดวงตาของมันจะดูเศร้าอยู่เสมอ ทุกครั้งที่ดุมันมันก็จะใช้ดวงตานั้นจ้องมองเรา เจอแบบนั้นทีไรก็อดใจอ่อนกับมันไม่ได้ทุกครั้ง......ไชโป้เป็นหมาตัวเดียวที่ชอบวิ่งเข้าบ้าน และเราต้อง 'อุ้ม' กลับออกไปนอกบ้าน ทั้งที่ตัวหนักเหลือเกิน

เราชอบเล่นกับไชโป้และฮิโดะอยู่เสมอ ตัวนึงสีน้ำตาลทอง ตัวนึงสีขาว ตัวนึงอ้วน ตัวนึงผอม....เมื่อวานนี้ เรายังลูบหัวพวกมัน ยังให้ขนมปังกิน ยังมองหน้ามันอยู่เลย


ไชโป้กับฮิโดะ เป็นพี่น้องครอกเดียวกัน มีกันอยู่ 2 ตัว เล่นกันบ้าง ทะเลาะกันบ้าง แต่ก็อยู่คู่กันมาตลอด ทุกครั้งที่เราเรียกพวกมันก็จะต้องเรียกเป็นคู่อยู่เสมอ ให้อะไรก็ต้องให้เท่าๆกัน พวกมันจะหวงเจ้าของ หวงกันเอง ถ้าเรามานั่งลูบฮิโดะเล่น ไชโป้มองเห็นก็จะค่อยๆย้ายตูดอุ้ยอ้ายของมันมุดเข้ามาอยู่ในวงแขนของเรา ให้เราลูบหัวมันด้วย

วันนี้ ไชโป้จากไปแล้ว ตลอดกาล....เหลือแค่ฮิโดะตัวเดียว